მოგზაურობა ჩრდილო იტალიაში – 3 დღე ვენეციაში

კომოს ტბის შემოვლის შემდეგ გეზი ვენეციისკენ უნდა აგვეღო. ბილეთები, ტრენიტალიას საიტზე შევიძინეთ. ბილეთების გამოყენების წესების შესახებ შეგიძლიათ აქ წაიკითხოთ. მგზავრობისას ორი გადაჯდომა გვიწევდა და მთლიან გზას დაახლოებით 3 საათი და 30 წუთი სჭირდებოდა. ბილეთებში საშუალოდ 20 ევრო გადავიხადეთ და დილის 9 საათზე უკვე ჩვენს ვაგონში ვისხედით.

რა გასაკვირია, რომ ფანჯრებიდან ისევ ადრეულად ამწვანებული მთების პეიზაჟი იშლებოდა, მაგრამ ყველაზე საინტერესო წინ გველოდა – ვენეციაში გადასასვლელი ხიდი. სანამ უშუალოდ ვენეციაციაზე გადავალ, გეტყვით, რომ ვერონას სადგურში გადაჯდომის შემთხვევაში მინიმუმ 30 წუთი დაიტოვეთ შუალედისთვის, რადგანაც სადგური საკმაოდ დიდია და ბაქანიდან ბაქანზე გადასვლას დრო სჭირდება, თან ამას ემატება მატარაბლების არაპუნქტუალურობაც და ჯამში ზედმეტ საფიქრალს აჩენს.

პირველად ხდებოდა, როდესაც ზღვაზე გადებულ ხიდზე მატარებლით გადავდიოდი. ჩვენს წინ არსაიდან ჩნდებოდნენ წყლის ზედაპირზე დაბუდებულ ნისლში ჩამალული ნავების დასაბმელი დაბერებული ხის ბოძები. ისეთი შეგრძნება დამეუფლა თითქოს კარიბის ზღვის მეკობრეების ერთ-ერთ ეპიზოდში ამოვყავი თავი, მაგრამ აფრებიანი გემის ნაცვლად, ხმაურიანი მატარებლით მივცურავდით ზღვის ზედაპირზე.

ალბათ იმის თქმა არ მჭირდება, რომ ვენციაში მანქანით სიარული შეუძლებელია, ამიტომ თუ აქ ავტომობილით მოხვდებით, მისი დატოვება ქალაქის შესასვლელში მდებარე ყველაზე დიდ პარკინგზე მოგიწევთ, სადაც როგორც მახსოვს ერთი დღის ფასი დაახლოებით 15-20 ევროა.

გამოვედით თუ არა რკინიგზის სადგურიდან CANALE GRANDE-ს ნაპირას, დიდ მოედანზე აღმოვჩნდით. ალბათ ყველას, ვინც პირველად ხვდება ვენეციაში იგივე გრძნობა ეუფლება, რაც ჩვენ იმ მომენტში განვიცადეთ. ფერადი შენობები, არხზე აშენებული მასიური ხიდი, შუა საუკუნოვანი დიზაინი, კრემისფერი ქვაფენილი და ტალღების შხეფების ხმაური რამდენიმე წამში აჯადოვებს აქ ჩამოსულ დამთვალიერებლებს და იდეალურ წინაპირობას ქმნის დაუვიწყარი თავგადასავლისთვის.

venecia

დიდი ხანი ვფიქრობდი, თუ რა დამეწერა ვენეციის შესახებ. აქ ყველა შენობა, ყველა გასასვლელი, ყველა ხიდი, პატარა მაღაზია და საცხობი, ყველა ქანდაკება და ნავსადგომი აუცილებლად სანახავი ადგილია. არ შემიძლია ერთი, რომელიმე ადგილი გამოვყო დანარჩენებისგან, რადგანაც ვენეცია სწორედ ამ პატარა, უნიკალურ დეტალებში შეიძლება აღმოაჩინოთ.

ჩვენი სასტუმრო ქალაქის ცენტრში მდებარეობდა, მანამდე მისასვლელად დაახლოებით 20 წუთი დაგვჭირდა. ვიწრო ქუჩებს პატარა ხიდები ენაცვლებოდა, ყოველ 10 მეტრში პიცერიებიდან გამოსული არომატი კი გვახსენებდა, რომ ლანჩის დრო ახლოვდებოდა.  სასტუმროში გაგვიმართლა, ერთ-ერთ ძველ შენობაში იყო განთავსებული, ხის სახურავითა და ძველი დარაბებით. ფერგადასული კედლების მიღმა  შუა საუკუნეების ვენეცია ისევ ცოცხლობდა და ჩვენც, დაბალ კარებში შევაბიჯეთ თუ არა, თითქოს, რამდენიმე საუკუნით უკან გადავინაცვლეთ.

დასვენების შემდეგ გეზი წმინდა მარკის კათედრალისკენ ავიღეთ, სადაც შესვლა უფასოა, მაგრამ ხელჩანთის და ზურგჩანთის დატოვება ორი შენობით მოშორებულ სპეციალურ გარდერობში მოგიწევთ. კათედრალი, როგორც გარედან, ასვე შიგნიდანაც შთამბეჭდავი გახლავთ.  აქვეა სან მარკოს მოედანი (Piazza San Marco), სადაც ვენეციური კარნავალის ძირითადი ღონისძიებები ეწყობა. მოედანზევეა აღმართული სან მარკოს სამრეკლო კოშკურა, რომელიც წითელი ფერის აგურით არის გაფორმებული და მოედნის მაშტაბებს კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს.

მოედანი მთლიანად აქვთ მტრედებს დაპყრობილი. ტურისტებს გარს ეხვევიან და თიტქოს, სურათის სანაცვლოდ ფულს/საკენკს სთხოვენ :)) არ შეგაშინონ, საკმაოდ მეგობრულები არიან.

ზოგადად, ვენეციაში, როგორც იტალიის სხვა ქალაქებში, უამრავი სხვადასხვა ზომის, ცნობილი და ნაკლებად ცნობილი პიაცებია (მოედნები), რომელთა  შემოვლა და ნამდვილი იტალიური გარემოს შეგრძნება ნამდვილად ღირს.

გრანდ კანიონის (დიდი არხის) გასწვრივ სეირნობისას ნაცნობ  შენობას გადავაწყდით. სწორედ ამ შენობის აივნიდან ხტება ჯონი დეპის პერსონაჟი პირდაპირ ზღვის პროდუქტების დახლებზე და მდევარს აღწევს თავს. დაახლოებით 15 წუთში კი Ponte di Rialto-ს ხიდიც გამოჩნდა, რომელიც სავსეა ტურისტებითა და შესაბამისად სუვენირების მაღაზიებით. აქვე გრანდ კანალის ნაპირზეა გუმბათოვანი ტაძარი, რომელიც ჯეიმს ბონდს ვერ გადაურჩა და წყალში ჩაიძირა.

ვენეციაში აუცილებლად სანახავი ადგილებიდან გამოვყოფდი Doge;s Palace (ჩემი აზრით ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი შენობა მთელ ვენეციაში), Bridge of Sighs-ს, Gallerie dell’Accademia, Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari, Jewish Ghetto, Correr Civic Museum (Museo Civico Correr),

ქალაქში გონდოლების ტური 80 ევრო ღირს და დაახლოებით 30-40 წუთი გრძელდება, ერთი გონდოლა 4 ადამიანს იტევს. ზოგადად ქალაქში გადაადგილებისთვის არსებოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტი – ბორანები (ACTV), რომლებიც დაახლოებით ყოველ 5 წუთში გადიან სადგურიდან და ერთი გზის ფასი 1 ევროა (თუ სწორად მახსოვს…). ჩემი აზრით, ვენეციაში ბორანით სიარული შეცდომაა და თითოეული ქუჩა ფეხით უნდა შემოიაროთ.

ვენეციის ახლოს მდებარეობს კუნძულები მურანო და ბურანო. მურანო სწორედ ის ადგილია სადაც ცნობილი ვენეციური შუშა მზადდება, მეთევზეების კუნძული ბურანო კი თავისი ფერადი სახლებით არის ცნობილი და ბევრ ტურისტს იზიდავს. ორივე კუნძულზე მოსახვედრად შეგიძლიათ საზოგადოებრივი ტრანსპორტით ისარგებლოთ. თუ S. Zaccaria-დან გაყვებით 4.2. ხაზის ბორანს, დაახლოებით 40 წუთში მურანოზე აღმოჩნდებით, სადაც ნებისმიერ გაჩერებაზე შეგიძლიათ ჩამოხვიდეთ გემიდან. იმავე ბორანით შეგიძლიათ გადახვიდეთ ბურანოზე, ერთი გზის ფასი 6.5 ევროა.

burano

გაითვალისწინეთ, რომ ვენეცია სხვა იტალიურ ქალაქებთან შედარებით ბევრად ძვირია და შესაბამისად შედარებით დიდი ბიუჯეტი დაგჭირდებათ რამდენიმე დღის აქ გასატარებლად. რაც შეეხება კვებას,  ვენეცია სავსეა პიცერიებით, მრავალფეროვანი რესტორნებით და ზღვის პროდუქტების კაფეებით. ბერგამოს მსგავსად, ამჯერადაც გუგლ მეფის შეფასებებს ვენდეთ და მოლოდინმაც გაამართლა – რამდენიმე საოჯახო პეცერიიდან ძლივს გამოვგორდით. გამოვგორდით რა, გამოგვაგორეს 😀

დაახლოებით 3 დღე სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ყველა მნიშვნელოვანი ადგილი გვენახა და გული გვეჯერებინა ვიწრო კანიონების გაყოლებებზე ჩამწრივებულ დერეფნებში სეირნობით. ვენეციიდან ჩვენი გზა მილანისკენ გრძელდელობდა, იქიდან კი უკან, ტალინში უნდა დავბრუნებულიყავით…

 

 

 

Advertisements

მოგზაურობა ჩრდილო იტალიაში. კომოს ტბა – ერთდღიანი ტური მილანიდან

ბერგამოს შემოვლის შემდეგ გადავწყვიტეთ მეორე დღეს კომოს ტბა და მის გარშემო თავმოყრილი პატარა სოფლები შემოგვევლო.

ბერგამოს ცენტრალური სადგურიდან უნდა ჩავსულიყავით ქალაქ ლეკოში, სადაც გამოვიცვლიდით მატარებელს და გზას ვარენასკენ გავაგრძელებდით. მგზავრობას ჯამში დაახლოვებით ერთი საათი სჭირდება და ბილეთის ფასი 5 ევროს შეადგენს.

კომოს ტბის გარშემო ბევრი პატარა ქალაქია გაშენებული. მათ შორისაა თვითონ კომო, ლეკო, ვარენა, ბელაჯიო, მენაჯიო და კიდევ სხვა მრავალი. ჩვენ ვარენადან ბელაჯიოში ვაპირებდით გემით გადასვლას, დათვალიერებას და საღამოს იგივე გზით უკან დაბრუნებას.

მილანი – კომოს ტბა – ბელაჯიო

ბელაჯიო იტალია..jpegთუ მილანიდან აპირებთ კომოზე წასვლას, მაშინ რკინიგზის ცენტრალური სადგურიდან შეგიძლიათ პირდაპირ კომოში ჩახვიდეთ (ერთი გზის ბილეთის ფასი 4.8 ევროა), იქიდან კი სასურველ ქალაქში გემით გადახვიდეთ. ბილეთის ფასი დამოკიდებულია დისტანციაზე, თუ რა მანძილის დაფარვას აპირებთ და უფრო დეტალურ ინფორმაციას ამ ლინკზე იპოვით. ჩემი აზრით, უკეთესი იქნება თუ მილანიდან მატარებლით პირდაპირ ვარენეში ჩახვალთ, რომლის ფასი დაახლოებით 7-8 ევრო იქნება და იქიდან გემით ბელაჯიოსა და მენაჯიოს მოინახულებთ. ამ სამ პატარა ქალაქს შორის დამაკავშირებელი გემის ერთჯერადი ბილეთი დაახლოებით 4,5 ევრო ღირს და თითქმის ყოველ 30 წუთში ერთხელ გადის. სამივე სოფლის შემოვლა საშუალოდ 15 ევრო დაგიჯდებათ + მატარებლის ორივე გზის ბილეთი – 14 ევრო. Continue reading “მოგზაურობა ჩრდილო იტალიაში. კომოს ტბა – ერთდღიანი ტური მილანიდან”

მოგზაურობა ჩრდილო იტალიაში. ბერგამო – ერთდღიანი ტური მილანიდან

2017 წლის დასასასრული ძალიან საინტერესო გამოდგა ჩვენთვის. ერთდროულად და თან სრულიად დაუგეგმავად ვიყიდეთ ბილეთები ჩრდილოეთ იტალიაში (იანვარი), პარიზში (თებერვალი) და ავსტრია-ჩეხეთში (აპრილი) მოგზაურობისთვის. იანვარში ამ ყველაფერს Deep Purple-ის, Guns N’ Roses-ის, Roger Waters-ის კონცერტების ბილეთები დავუმატეთ და შეიძლება ითქვას, მთელი წლის გეგმაც გავამზადეთ. ჩვენი სიის მიხედვით, პირველად იტალიაში მოგზაურობა გვიწევდა და პოსტშიც სწორედ ამ თავგადასავალის შესახებ მინდა მოგიყვეთ 🙂

ტრადიციულად, დეკემბრის ბოლოს Ryanair-მა ბილეთებზე ისევ დიდი ფასდაკლება შემოგვთავაზა, ჩვენც ბევრი აღარ ვიფიქრეთ და 27 იანვარი-1 თებერვლისთვის, ტალინი- მილანი (ბერგამო) – ტალინის ბილეთები სულ რაღაც 40 ევროდ ვიყიდეთ. Continue reading “მოგზაურობა ჩრდილო იტალიაში. ბერგამო – ერთდღიანი ტური მილანიდან”